Ds Carel ter Linden

Als je googlet op mijn naam dan kun je nauwlijks een link naar mijn persoontje vinden. Wel vind je talloze linken naar dominee Carel ter Linden. Carel met een "C" dus en niet met een "K". Maar namen correct spellen is niet ieders sterke kant. Ds Carel ter Linden is de oudere broer van dominee Nico ter Linden. Die staat bekend om zijn geweldige verteltrant en zijn vele boeken, waarvan ik er ook een aantal in mijn bezit heb zoals zijn bijbelverhalenvertaling "Het verhaal gaat..." Carel kreeg voornamelijk bekendheid door bijzondere vieringen voor ons koninklijk huis te verzorgen: het huwelijk van Willem Alexander en Maxima, de doop van de prinsesjes en de uitvaarten van Prins Claus, prins Bernard en prinses Juliana. Ook hij schreef een paar boeken. Korton, Carel ter Linden is een bekende Nederlander. Ik denk overigens niet dat ik familie ben van dit illustere duo.

Het is dan ook niet vreemd dat als een veemde van mij hoort in mijn pastorale rol hij of zij denkt met mijn protestante naamgenoot te maken te hebben. Zo gebeurder het in Breda. Ik was gevraagd om een huwelijk te sluiten in de Waalse kerk in Breda. Daar ik geen priester ben, was er uiteraard ook wel een priester aanwezig, die als kerkelijk getuige optrad conform de regels. De hele viering, inculsief preek zou ik invullen. Aldus zou ook geschiedden. Maar voordat het zover was, moest er eerst een pijnlijk misverstand worden opgelost. Ik had mijn auto geparkeerd en liep met mijn gebedsmantel en tas naaar het Begijnhof waar de kerk aan huisde. Alles was nog gesloten, want ik was zoals gebruilelijk weer veel te vroeg. Ik wilde de ruimte van de kerk goed proeven, want ik was er nog niet eerder geweest. Er zat niets anders op dan rustig wachten totdat de koster of zo de deur zou openen. Even later kwam er een heel gezelschap in keurig nette kleren aanlopen, die de kerk openden en binnen gingen. Men kwam direct weer naar buiten, ontdaan van de overjassen, shawls en handschoenen. Ik liep naar het gezelschap toe en vroeg of ik de sacrisite en de kerk alvast in mocht. Men keek mij meewarig aan en liet hun blik fronsend glijden over mijn hoed en vroegen of ik misschien op het orgel zou spelen. Nee, ik zou er een huwelijk sluiten. Er ontstond verwarring: waren er dan twee huwelijken tegelijkertijd. Ook niet juist, mijn naam was Karel ter Linden en ik was niet de dominee Carel ter Linden. Voor hem hadden ze zo'n ontvangstcomité gevormd, voor mij niet...

Het was verder een heel fijne viering, waarin vrienden van het huwelijkspaar ook een actieve bijdrage hadden. Het was een voorrecht dit huwelijk tussen deze twee overtuigde gelovige jonge mensen te smogen sluiten.