Benoeming

De ene sollicitatie is de ander niet. Bij de ene functie gaat het onverwacht vanzelf. Bij een andere heeft het heel wat voeten in de aarde. Voorbeeld van laatstgenoemde was mijn solliciatie voor pastoraal project werkende in de regio Rucphen. De uiteindelijke benoeming door de bisschop is de laatste stap van een soort drie-traps-raket.

In de regio Rucphen werkten vier parochies samen: Rucphen, Schijf, Sprundel en Zegge. De vijfde parochie St. Willebrord participeerde toentertijd nog niet actief mee. Samenwerking van de vijf parochies was wel noodzakelijk op het gebied van personeelsbeheer. De vijf kerkdorpen moesten samen zorg dragen voor de salariskosten. De vier eerder genoemde samenwerkende parochies hadden een Inter Parochiële vereniging (IPV) gevormd om onder meer een duidelijke rechtspersoon te hebben wat personeelszaken betreft. Het IPV werd gevormd door de vice-voorzitters van de afzonderlijke kerkdorpen met een aparte voorzitter.

Toen ik en collega Liesbeth Verkade solliciteerden werden we letterlijk geconfronteerd met een enorme sollicatiecommissie, die veel weg had van een tribunaal. Niet alleen het voltallige bestuur van het IPV zat achter de tafel carre, maar daarnaast vond iedere parochie het ook noodzakelijk om een afvaardiging namens het eigen kerkbestuur te sturen. Verder waren de teamleider en de priester (onze toekomstige collegae) aanwezig en namens het decanaat was de voorzitter van de sollicitatiecommissie de dekenaal coördinator. Blijkbaar was zo'n enorme delegatie nodig, omdat er nog behoorlijk wat verschillende visies tussen de parochies onderling bestonden op diverse terreinen. Dat maakte je alert, want als een lid van de ene parochie je mening vroeg omtrent een onderwerp, dan wist je dat er binnen de besturen geen overeenstemming over was. Aan ons dus de kunst om toch bindend te antwoorden. Na twee van deze gesprekken, oordeelde de onafhankelijke besturen als ook het IPV bestuur positief. Daarna was het wachten op de mening van het decanaat. Die adviseerde uiteindelijk de bisschop waar we beiden voor kennismaking en benoeming onze opwachting konden maken.

Bij deze benoeming dichtte bisschop Muskens me het volgende toe. De protestanten hebben hun dominee Carel ter Linden, die de leden van het koninklijk huis bediend. Wij hebben nu onze eigen Karel ter Linden, die er niet is voor die adel, maar juist voor de gewone mens. Dat is een mooi onderscheid...