Gezocht: hulpverlener zonder werk in de hulpverlening

Het begon toen Rob van Dijk mij benaderde met de vraag of ik een gespreksgroep zou willen begeleiden van ouders die een zogeheten M.B.D.-kind hadden. MBD stond voor minimal brain disfunction, nu bekender onder de naam A.D.H.D. De reguliere hulpverlening erkende toentertijd MBD nauwelijks. Zij deden het af als dat de ouders geen goede opvoeders waren. Deze groep ouders zochten iemand die gespreksgroepen kon begeleiden, maar die niet verbonden was aan zo'n reguliere hulpverleningsorgainsatie zoals AMW en RIAGG.  

Zo begeleidde ik om de twee weken deze groep ouders in en rond Roosendaal. Telkens bij een ander echtpaar thuis. Van lieverlee meldden zich meer ouders in de regio en werden meer gespreksgroepen gevormd. Ik werd vervolgens gevraagd in de landelijke werkgroep zitting te nemen. Mijn hoofdtaak was de ruim veertig contact personen in den lande te ondersteunen. Ik adviseerde en leerde hen gespreksgroepen te organiseren en te begeleiden. Dit bracht met zich mee dat ik van maandagavond tot en met donderdagavond vaak het land doorkruistte om ter plekke de mensen te ontmoeten.  Een keer per maand kwam de landelijke werkgroep bijeen. Bernadette, die werkzaam was als kraamverzorgster, werkte tot 18.00 uur, waarna ze thuis kwam en mij de sleutels van de auto overhandigde en ik het gaspedaal overnam.

Een keer per jaar organiseerde de werkgroep een grote bijeenkomst in het land voor alle betrokken ouders. Dan werden er diverse lezingen gehouden. De dag werd dan afgesloten met plenaire forumdiscussie. Een keer ben ik de dagvoorzitter hiervan geweest, omdat de man die het al jaren buitengewoon kundig deed vanwege een ernstige ziekte hiertoe niet in staat was. Ik weet nog dat hij zeer veel tijd investeerde in de voorbereidingen. Hij had meerdere malen vooraf contact met de gastsprekers en had de tekst van hun bijdrage reeds vooraf op papier. Ik had een wat lossere wijze van organiseren, tot ontzetting van andere werkgroepleden. Het programma was al gereed. Ik hoefde het slechts aaneen te praten en de forumdiscussie te leiden. Zo kreeg ik mijn vuurdoop met ruim 700 mensen. Het verliep allemaal buitengewoon soepel. De discussie leiden ging ook vanzelf. Zodra de discussie dreigde uit te lopen om bevangen te worden door spanning, wist ik met wat humor het weer vlot te trekken. Ook de aanwezigheid van prinses Margriet bracht slechts wat beleefdheidsprotocollen met zich mee, maar werkte zeker niet verlammend. Ik mocht een succeservaring genieten. Zoals gebruikelijk kom bij mij later pas de spanning eruit. dan bedenk ik me wat ik anders had moeten doen of zeggen, beter, verstandiger.

De vele vergaderingen bezocht ik samen met Rob van Dijk en Fred de Lange, die ook landelijk actief was. Samen reden we naar de gezamenlijke bijeenkomsten iedere maand in Utrecht. Ik ontdekte wel dat de vele activiteiten van beide heren er voor zorgden dat ze weinig thuis waren voor hun gezin. Dat kregen ze wel telkens te horen. Ik hoopte daar lering uit te trekken, maar ik blijk net zo hardleers te zijn... Later werd ik namens de B.O.S.K afgevaardigd binnen de Gehandicaptenraad.