"Mag ik u iets vragen? Weet u waar het noorden is. We lopen al drie uur hier in het bos en zijn al een paar keer op deze plek terecht gekomen. Onze auto staat in Huijbergen." We zaten net even op het enig bankje op deze route. De - naar later bleek eigenwijze - man vroeg of we hen konden helpen. Hij en zijn vrouw waren zeker niet uitgerust voor een lange wandeling. Enkel een half flesje water hadden ze nog over...
De man tuurde naar de wolkenlucht. Daarachter had de zon zich verscholen en daarom wist hij niet precies waar deze aan de hemel stond. Hij wilde zich hierop oriënteren. Als hij wist waar het noorden was, dan wist hij het wel. Aan zijn tomtom, die hij in zijn hand voor zich uit hield, had hij volgens zeggen niets, want hij had geen bereik door het bladerdak van het bos.
Nadat ik het kompas van mijn GPS had geraadpleegd en hen de richting naar het noorden had aangewezen en hen ook nog een te volgen route had aangeduid om in Huibergen te komen, gaf hij uitdrukkelijk te kennen heel erg goed bekend te zijn hier in de omgeving, maar nu even de weg kwijt te zijn. Toen wij weer onze rugzakken omgespten en verder gingen met onze wandeltocht, zei de man: "ik geloof niet dat dat het noorden is. Daar kan ik net even de zon zien. Het is nu vier uur, dus dan moet daar ergens het noorden zijn." En zo vertrok het echtpaar in zuid-oostelijke richting.
Nog geen uurtje later, we waren net terug bij de auto, barstte een hevige onweersbui los met een flinke hemeldouche. We hebben de twee niet meer gezien. Misschien lopen ze daar nog ergens. Voordeel: het regende zo hard dat ze hun flesje makkelijk konden vullen...