Sinds 7 jaar draai ik na het Sinterklaasfeest het album December van The Moody Blues. Het is het laatste album van deze symfonische rockband. De toentertijd vier overgebleven leden van de band namen deze speciale kerst-cd in 2003 op. Korte tijd later ging fluitist Ray Thomas met pensioen en sindsdien trekken sologuitarist Justin Hayward, bassist John Lodge en drummer Graem Edge nog steeds van het ene optreden naar het andere. Een keer per twee jaar doen ze Europa aan. In Nederland geven ze dan drie á vier uitverkochte concerten in de Heineken Music Hall. Ben daar reeds een aantal keren getuige van mogen zijn.

Meestal draai ik de CD dan als ik alleen in de auto rijd. Waarom? Wel mijn huisgenoten weten dat The Moody Blues mijn favourite band nummer 1 is, maar weten deze keuze absoluut niet te waarderen. Eerlijk is eerlijk: het moet gezegd, dat Roel me 1x en Bernadette zelfs 2x vergezeld heeft tijdens het bezoek aan een concert. Tot overmaat van ramp stelde Bernadette zelfs vast, dat ze alle liedjes kende... Zelfs hun laatste hitnummer DECEMBER SNOW kent ze, maar deze song kan ze niet aanhoren. Bij het luisteren naar dit nummer wordt ze heel triest: gevolg van de treurige diepe zang van Justin, maar ook van het sombere pianospel en zware gitaargetokkel. Nu kan ik aanvoeren, dat ze dan het nummer heel goed aanvoelt, want het gaat over de veelvoorkomende depressie in december met zijn familiefeesten. Als je dan alleen bent, weegt deze maand extra zwaar.

Een ander opvallend nummer is A WINTERS TALE. Een voorbeeld dat de muzikanten een dagje ouder zijn geworden. Niet zozeer door de muziek als wel door de tekst valt dit op. Dit liefdeslied over een korte relatie wordt beschouwend bezongen. Ik - jij - wij zijn niet het centrum van de wereld, onze verhalen doen er wel toe omdat ze voor ons belangrijk zijn, maar de rest van de wereld... ach die valt het niet eens op. Ieder is druk doende met het invullen van zijn of haar eigen leven. Kortom, maak jezelf niet te belangrijk, zie jezelf in een reëel perspectief. Het refrein uit de songtekst is hier treffend voorbeeld van:

It was only a winter's tale,
just another winter's tale.
And why should the world take notice
of one more love that ended.
A love that never can be,
though it meant a lot to you and me.
On a world wide scal
we're just another winter's tale.

Het lijkt erop is dat de muziek van de Moodies en hun persoonlijke groei met mij is meegegaan sinds mijn puberteit. Niet voor niets heb ook al hun originele lp's, cd's en dvd's, zowel van de Moodies als band, als van hen afzonderlijk als solist. Heb alleen pech, dat mijn huisgenoten niet zo gecharmeerd zijn van deze muziek. Van de oude symphonische rock, zoals the Moody Blues, maar ook Pink Floyd mastodonten van dit muziekgenre zijn. Op dit kerstalbum staan niet alleen originele nummers van de Moodies, maar ook een paar Moody arrangementen van bekende kerstliederen. Een sfeervolle mix, al kun je direct merken welk nummer Justin hayward of John Lodge heeft geschreven. Voor intimi uiteraard..Sinds 2003 - toen dit album uitkwam - werk ik bij SMO-Traverse in Tilburg. Sinds dan ook moet ik van mezelf deze cd grijs draaien tussen 5 december en twinitg dagen nadien. Het is een soort adventsmuziek voor mij. In voorbereiding op het kerstfeest, bezinning op het feeest van het licht, de geboorte van het Kind. Fijn, dat ik dat toch zo kan doen op een weg die bij me past. En in de auto... ja dan gaat de volume knop of helemaal open of juist heel zacht naar gelang mijn stemming, ik zing dan mee uit volle borst of al fluisterend. Ik weet dan ook de repeatfunctie goed te gebruiken van de cd-speler. Al met al is het genieten. Niet alle nummers zijn heel sterk, maar dat is net het leven. Er zijn maar weinig pareltjes, maar dan kun je dan dubbel van genieten. Mooi toch?