Indische trilogie

Op zaterdag 20 november 2010 de marathon voorstelling van de Indische trilogie bezocht in Theater aan het Spui in Den Haag. Vanaf 14.00 uur werden de drie stukken Sloom Bloed, Familiefeest en Circus Bronbeek gespeeld. Tussen de bedrijven door werd een Indische maaltijd verzorgd door Warung Ventje uit Rotterdam. Na afloop werd om 20.00 uur uitgebreid met spelers, resencenten en publiek met elkaar gediscussieerd over de Indo in onze samenleving. Het was een onvergetelijke en zeer emotionele trilogie voor me, die me nog lang zal nagonzen...

De opzet van de trilogie was goed. Drie voorstellingen met daartussen volop tijd voor een drankje en een praatje, een bezoekje aan de presentatie van het project `Aanpassen` van Nasi Idjo, en een heerlijk Indisch maal. Want dat hoort natuurlijk helemaal bij de Indische cultuur: makanan oftewel eten. Samen met Bernadette op het gemakje en senang genoten van deze bijzondere gebeurtenis. Eerder de week waren de drie voorstellingen apart gegeven in het theater: iedere avond een andere voorstelling. Nu, bij deze marathon werden ze achtereen gespeeld. Dan bleek de enorme samenhang tussen deze toch op zichzelf staande producties.

In een volle kleine zaal met zo´n 145 mensen, de meeste toch herkenbaar als Indische Nederlander, werd je van de schaterlach om de wijze waarop de jonge indorockers hun gitaren bespeelden onmiddelijk geworpen op de diepe pijn van een onmachtige vader, die alleen maar kon zwijgen over zijn kampverleden. Zoals ook het gewoon was dat een kind het in de ogen van die vader nooit goed genoeg kon doen. Het rapportcijfer is altijd minimaal één punt te laag. De onmacht in de agerende vader sneed diep door mijn ziel. Zo veel was herkenbaar, zoveel wat sluimerde werd naar boven gehaald: het niet meer weten, het zwijgen, het trotse, de familieband, het uiteenvallen van de familie enzovoort, het was eigenlijk teveel voor één middag en avond. Niet alleen ik bleek onder de indruk te zijn, ook bij napraten, bleken velen nog vol emoties te zitten. Herkenbaar, maar o zo confronterend en onmachtig dat je tijd nodig hebt om dit te verwerken. Eerlijk dient gezegd te worden, dat de paar acteurs in staat bleken te zijn met simpele hulpmiddelen, niet alleen zoveel personages neer te zetten, maar vooral ook rollen zo in de diepte te raken. Chapeau. Al met al, een geweldige triologie. Zie zelfs uit naar een herhaling of liever nog een verfilming ervan, zodat ik het zo vaak zou kunnen zien als ik nodig heb.