Uit het leven gegrepen

'T LEVEN ZOALS HET ZICH AFSPEELT IN ONZE PAROCHIE

Er gebeuren fijne dingen in onze gemeenschap. Bijvoorbeeld dat iemand van het consultatiebureau na de dood van Theuntje ter Linden (6 maanden) dit gedichtje in de bus liet vallen bij zijn ouders, waar ze erg blij mee waren. In dit gedichtje wordt naar 'n week vóór z'n dood teruggedacht, toen Theuntje en zijn moeder zonder 't te weten voor de laatste keer op 't consultatiebureau waren. Zijn moeder had hem nog zo bemoedigd: "Ooh, m'n sukkelèèrke, wij weten 't samen wel. Kijk eens, weer 4 ons aangekomen...!" Toen kwam er 'n volle blije lach op z'n gezichtje. Daarover gaat 't gedichtje.

THEUNTJE

Woensdag, precies één week geleden
werd je gewogen en niet te licht bevonden.
Twee paar ogen die elkaar toen vonden.
Hoe kon ik weten:
Het laatste wat ik van je zag
'n Zonnestraal, je lieve lach.
Ik zal het nooit vergeten. 

Uit Nieuws uit de Galmgaten, winter 1987.
Gedichtje door Truus van Oers.