2 mei 1980

Ruim 31 jaar geleden togen Bernadette en ik naar het gemeentehuis in Zundert om daar om half 12 voor de wet te trouwen. Zij woonde nog bij haar ouders aan de Schijfsebaan 19 in Schijf en ik zat nog in Leeuwarden vanwege mijn studie. Het was een zogenaamd moetje. Niet omdat Bernadette al zwanger was, maar omdat ik door te trouwen kon voorkomen dat ik werd opgeroepen voor de dienstplicht en ik daardoor mijn studie niet zou kunnen afronden. Als ik getrouwnd was, hoefde ik enkel aan te tonen dat ik kostwinnaar was. Men nam genoegen met met studiebeurs... Op de academie was bovengenoemde een legitieme reden om te trouwen, dat we dat misschien ook deden omdat we van elkaar hielden werd slechts gezien als meegenomen. De aanleiding was dus niet allerdaags, de uitvoering niet minder.

Natuurlijk wilde ik dat ook mijn vader erbij kon zijn. En dus togen Frans Kuijstermans en ik in alle vroegte naar Rotterdam om hem daar thuis op te halen. Maar bij aankomst deed hij niet open. Hoe hard we ook op de ramen bonkten, binnen klonk slechts zachtjes de radio die altijd aanstond. Er zou toch niets gebeurd zijn? Buren wisten van niets, uiteindelijk de politie er maar bij gehaald. Diens aankomst en optreden bleek als een startknop te werken. Zoals gebruikelijk had mijn vader weer de hele nacht in het donker met geopende gordijnen de wacht gehouden over de straat. In zijn stoel met naast hem een vlijmscherp samoeraizwaard was hij rusteloos op zoek naar ongure types en illegale handelingen die het daglicht niet konden verdragen. Na zo'n slapeloze nacht was hij uiteindelijk bij dageraad in slaap gevallen. Het woord "politie" werkte echter als een bevel, want hij tipte de politie regelmatig van criminele activiteiten in de buurt. Ondertussen tikte de klok rustig door en verliep de tijd. Omdat het niet chique is om niet op tijd op je eigen trouwerij te verschijnen, probeerde mijn vader zich zo snel mongelijk aan te kleden. Maar ja, hij was ook en pietje precies, dus zijn kleding en haar moest wel picobello in orde zijn. Uiteindelijk is hij in de auto gestapt met zijn schoenen en zijn opmaakgerei in de hand. Tijdens de rit, waar Frans behendig alle obstakels wist te ontwijken en de optimale snelheid te bereiken, heeft hij zich kunnen soigneren en precies bij de aankomst in Zundert werd de laatste gitzwarte haarpijl met uiterste precissie over het kalende hoofd neergevlijd.

De eenvoudige ambtelijke ceremonie verliep vlotjes, zoals we zelf ook wensten. We hadden gekozen voor het zogenaamde "armenuurtje". De huwelijkssluiting kostte dan niets, alleen de legeskosten voor het witte trouwboekje moest je afrekenen. Van Bernadette haar zijde, waren uiteraard haar ouders, broers en zussen en aangetrouwden aanwezig. Mijn familie beperkte zich tot mijn opa, mijn moeder en vader die voor het eerst sinds de scheiding na 17 jaar elkaar weer zagen, Max de vriend van mijn moeder en Matti mijn getuige. Na de plechtigheid togen we naar het ouderlijk huis van Bernadette en genoten daar samen een zeer smakelijke brabantse koffietafel. Kortom, voor de wet zijn we op 2 mei 1980 getrouwd.