woensdag, februari 22, 2012
Text Size

Een foto van mijn opa

Na de dood van oma, was mijn opa naar verzorgingsthehuis de Zellenebergen in Oudenbosch gegaan. Hij snakte naar een weerzien.met haar. Tijdens de avondwake noemde de pastor misschien één keer zijn naam. verder had het over wie dan ook kunnen gaan. Ik was boos. Mijn opa verdiende beter. Hij verdiende het écht herinnerd te worden en dus stoof ik naar de pastoor met het verzoek - zeg maar eis - dat ik tijdens de utivaart een persoonlijk gedicht voorlezen kon. Dat mocht. De uitvaartdienst verliep zoals ik vreesde. Een algemene viering met als enig persoonlijk zijn naam. Daar bleef het bij. Op het moment dat ik uitgenodigd werd mijn gedicht voor te lezen, fluisterde hij me voortdurend toe dat ik door moest lezen, Sneller, sneller lezen. En dus vertraagde ik steeds meer. Sprak langzaam en helder, maar wel steeds rustiger. De tekst had ik 's nacht geschreven en werd later in gedrukte vorm ter herinnering verzonden.

EEN FOTO

Ik heb een foto
een foto van mijn opa,
een foto vol herinneringen.

Op deze foto zit hij op zijn gemak
en voldaan in zijn leunstoel:
zijn pet een beetje schuin op,
zijn vestje en sloffen aan.

Voor hem op tafel
staat een glaasje cognac met een rauw ei,
daarnaast zijn doosje met pruim-tabak.
Verder een stapel boterhammen,
met suiker, zult en een  bord vol spek
en natuurlijk zijn kannetje koffie.

Aan de kapstok hangt zijn jas
met in de grote binnenzak een konijn.
De strikken zitten in een sigarenkistjes, op een stoof,
naast zijn klompen.

Op de kast aan de muur
staan en hangen foto's
van diegene aan wie hij gehecht was.

Het raam staat open,
de natuur begroet hem,
zijn natuur.
zijn bomen
zijn bloemen en planten,
zijn vogels, vissen en alle andere dieren.

Ik heb een foto,
een foto vol herinneringen aan hem.

Herinneringen aan zijn verhalen over vroeger,
zijn liefde voor honden
zijn liefde voor honden,
zijn grappen en grollen
zijn mening over politiek en sport

Een foto vol herinneringen,
aan zijn kracht
zijn liefde
zijn eerlijkheid en oprechtheid
zijn hulpvaardigheid en goedheid,
zijn gulheid en arbeidlust
zijn opgewektheid
zijn liedjes
maar ook zijn heimwee  naar oma.

Ik heb een foto.
Op zijn schoot heeft hij oma's tasje en haar portret.
Zie !
Zie, op zijn gezicht zie ik een glimlach,
een gelukkige glimlach.
Hij is voldaan.
Hij is weer bij haar terug
Zijn liefste wens is in vervulling gegaan.
O Wat is hij blij,
nu hij voor altijd bij haar kan zijn.

Deze foto,
deze foto van mijn opa
zal ik voor altijd
zó in mijn gedachten bewaren.

Je kleinzoon
Karel,
16.3.82