Daddy

Daddy, ik wil nog zoveel aan je vragen
over jou en het KNIL en al die dagen,
die er in ons verleden zijn,
die verzwegen, verborgen
en verdrongen zijn.
Maar waaorm gaan die vragen jou te ver?
Waarom bleef je wie je was: militair?

Daddy, jij was aan het einde van je leven
zo moe en verzwakt,
je kon geen antwoord geven.
Maar 's nachts in het donker
- keer op keer -
kwamen je herinneringen weer.
Dan huilde je of hoorde ik gegil.
Dan was je weer even terug
bij het KNIL, o, Daddy.
waarom heb jij al die jaren
niets gezegd?
Waarom koos jij voor zo'n
ongelijk gevecht.

Nu ben je dood en je hoeft
niets meer te vrezen.
Maar de wonden zijn groot
en de vragen gebleven.
En toen jij je ogen sloot
was mijn respect voor jou zo groot.
En later verstrooide ik jouw as,
maar ik weet nog steeds niet goed
wie je was.

Selamat tidur (welterusten).
Ik ga door en ik zal jou laten rusten,
maar niet de vragen die gebleven zijn,
die verzwegen, verborgen
en verdrongen zijn.
En als ik je mis in mijn bestaan,
dan roep ik weer even jouw naam,
o, Daddy.
Waarom heb jij al die jaren
niets gezegd?
Waarom koos je voor zo'n
ongelijk gevecht?

Jij en ik (kamu dan saya).
Wij samen (kita bersama-sama).
Tot ziens (sampai betremu lagi).
Jij daarboven en ik hier benden. 
Tot ziens en rust in vrede.
Jij gaf mij de toekomst
en nu geef ik jou het verleden,
Daddy.

* Wouter Muller